Eng Nuecht voller staarker Messagen, verpasste Chancen — an der frustréierender Realitéit d’Oscaren aus Europa ze kucken
Et ginn Owenter, wou een eng Präisverdeelung einfach kuckt fir ze gesinn, wien gewënnt. An et ginn Owenter, wou d’Show eppes méi gëtt — e Spigel, deen d’Stëmmung vun der Welt reflektéiert. D’Oscaren dëst Joer hu kloer zu där zweeter Kategorie gehéiert.
Ech hunn d’Zeremonie an de leschte Joren e puer Mol live gekuckt — wahrscheinlech fënnef oder sechs Mol. All Kéier hat se eng ganz eege Dynamik: heiansdo eng reng Feier vum Kino, heiansdo ass d’Atmosphär politesch ugespaant, an heiansdo beweegt sech alles iergendwou do tëscht.
Virun e puer Wochen hat ech och fir d’Zweet d’SAG-AFTRA Actor Awards gekuckt, an déi Zeremonie war erstaunlech roueg. Deen eenzege Moment, deen politesch wierklech erausgestach ass, war den „ICE OUT“-Pin, deen e puer Participanten unhaten — e subtilt Symbol, dat op méi grouss Debatten higewisen huet, ouni datt den Owend zu enger politescher Bühn ginn ass.
Fir d’Oscaren hat ech eigentlech mat engem ähnlechen Toun gerechent. Mat de globale Spannungen am Moment — Kricher, politesch Onstabilitéit, ëmmer méi Polarisatioun — hunn ech geduecht Hollywood géif sech och hei éischter zeréckhalen.
Mee et ass genee de Géigendeel geschitt. An ech si frou doriwwer.
Eng Nuecht dominéiert vun e puer Filmer
Wat mer direkt opgefall ass, war wéi konzentréiert d’Nominatiounen an d’Präisser dëst Joer waren. Heiansdo hat een d’Gefill, datt d’ganzt Evenement sech just ëm e puer Filmer dréie géif. Déi selwecht Nimm sinn ëmmer erëm opgetaucht:
- Sinners
- One Battle After Another
- Sentimental Value
- Frankenstein
- Hamnet
Dat heescht natierlech net, datt dës Filmer hir Auszeechnunge net verdéngt hätten. Ech si mir sécher, datt e puer – wann net all – dovun excellent sinn.
Sinners zum Beispill war iwwerall an de Gespréicher iwwer d’Award-Saison präsent. Ironescherweis hunn ech de Film nach ëmmer net gesinn, well en op HBO Max als Horrorfilm klasséiert ass — an Horror ass net wierklech mäi Genre. Mee ech ginn dervunn aus datt de Virwëtz wahrscheinlech gewanne wäert.
One Battle After Another hunn ech dogéint mat menge Kanner gekuckt. De Film ass verdreemt, visuell immens schéin, heiansdo ganz artistesch — vläicht esouguer e bëssen iwwerdriwwen — mee d’Kameraaarbecht an de Sound maachen d’Erfarung ganz immersiv a wierklech eenzegaarteg.
Wann ech d’Resultater richteg verstanen hunn, ass One Battle After Another mat de meeschten Oscaren heemgaangen, wärend Sinners nawell e puer Präisser gewonnen huet. Trotzdem huet mech eng Fro beschäftegt:
Huet dat lescht Joer wierklech nëmme fënnef grouss Filmer ervirbruecht?
Dës fënnef Filmer hunn zesummen 55 Nominatiounen gesammelt — also wäit méi wéi d’Hallschent vun alle Méiglechen — an am Endeffekt 15 vun den 23 Oscaren vum Owend gewonnen. Dat erkläert wahrscheinlech, firwat d’Zeremonie sech heiansdo esou ugespiert huet, wéi wann se nëmmen e puer Produktionen gefeiert hätt. A menger Welt vum Kino geschitt eben ëmmer vill méi.
Politesch Messagen, déi wierklech eppes bedeit hunn
Ee vun de markantste Aspekter vum Owend war den politeschen (Ënner-)Toun an de ville Rieden.
Besonnesch an der Dokumentar-Kategorie si staark Messagen opgetrueden.
Een Documentaire — Mr Nobody Against Putin — huet zum Beispill gewisen, wéi jonk Leit duerch Propaganda am Educatiounssystem geprägt oder manipuléiert kënne ginn. D’Botschaft vum Regisseur war kloer, direkt a beonrouegend.
En anere Moment, deen erausgestach ass, war eng Zitatioun, déi vum Joachim Trier paraphraséiert gouf an dem James Baldwin zougeschriwwe gëtt:
„All Erwuessener si verantwortlech fir all Kanner.“
D’Konklusioun duerno huet de Message nach méi staark gemaach:
„… loosst eis net Politiker wielen, déi dat net eescht huelen.“
Et war keng aggressiv Ried. Et war éischter eng Erënnerung un Verantwortung — an vläicht grad dowéinst esou staark.
Duerno koum déi ganz direkt Ausso vum Javier Bardem:
„Nee zum Krich, a Fräiheet fir Palestina.“
E staarke Moment, besonnesch well déi Persoun nieft him sichtbar onwuel gewierkt huet an anscheinend net bereet war, sech och politesch ze positionéieren.
Humor, deen nach ëmmer trëfft
Politesch Kommentare sinn och duerch Humor ukomm.
Den Jimmy Kimmel an de Conan O’Brien hunn am Laf vum Owend e puer ganz gutt Stéch verdeelt.
Ee vun de witzegste Momenter war wéi de Kimmel iwwer den Melania-Trump-Dokumentarfilm bemierkt huet, datt hie (den US-President) wahrscheinlech déck rose wier, datt sénger Madame säi Film net emol nominéiert war.
Den O’Brien hat den Owend scho mat enger Pique ugefaangen iwwer „alternativ Oscaren moderéiert vum Kid Rock“ — eng ironesch Referenz op d’MAGA-Programméierung ronderëm de Super Bowl als Reaktioun/Protest op déi schlussendlech spektakulär gutt Halftime-Show vum Bad Bunny.
De Conan O’Brien huet och en zimmlech däitleche Stéch géint Donald Trump gemaach, mat engem Witz iwwer den Numm vun engem Theater (dee mam klenge Penis Kino) — an der Iddi, datt Trump sécher net frou wier, wann säin Numm mat enger Plaz verbonnen wier, déi eng net sou flatterhaft Allusioun op seng Männlechkeet géif schafen, als Feinte vis-à-vis vum DJT Kennedy Center.
An de Kimmel huet nach eng weider staark Bemierkung gemaach, wéi hien iwwer Dokumentarfilmer aus Länner geschwat huet, an deenen et keng Meenungsfräiheet gëtt:
„Mir héieren oft iwwer Courage bei esou Filmer. Eng Geschicht ze erzielen, déi dech ëmbrénge kéint, dat ass richtege Courage. Et ginn e puer Länner, wou hir Leader net fir Meenungsfräiheet sinn… ech dierf zwar net soe wéi eng. Loosst eis einfach Nordkorea a CBS soen.“
Eng ganz kloer Referenz op d’Spannungen ronderëm de Stephen Colbert.
Den Humor huet funktionéiert, well en gläichzäiteg liicht an awer spatz war.
Representatioun, Diversitéit a Visibilitéit
D’Zeremonie huet och vill Messagen iwwer Visibilitéit a Representatioun gedroen.
Wéi d’Maggie Kang fir d’Ekipp vu K-Pop Demon Hunters den éischten Oscar vum Owend fir sie krut, sot se:
„Fir déi vun iech, déi esou ausgesinn wéi ech: Et deet mir leed, datt et esou laang gedauert huet, bis mir eis an engem Film wéi dësem gesinn hunn.“
Dëse Saz geet wäit iwwer Korea eraus. Fir vill Gruppen — Fraen, Minoritéiten, People of Color — ass Visibilitéit nach ëmmer e Kampf.
En anere markante Moment koum, wéi d’Autumn Durald Arkapaw, d’Gewënnerin vum Oscar fir bescht Cinematography, aner Fraen aus dem Beräich gefrot huet am Sall opzestoen.
De Conan O’Brien huet duerno betount, wéi wichteg et wier, datt endlech eng Fra – fir d’éischte Kéier an der Geschicht – dëse Präis gewannen ze gesinn.
Messagen, déi net ganz bis zum Schluss gaange sinn
Awer net all Ried huet komplett iwwerzeegt.
D’Gewënnerin vum Oscar fir bescht Schauspillerin fir Hamnet huet hire Präis dem „schéine Chaos vum Mammen-Häerz“ gewidmet, dat all d’Verantwortungen vum Alldag geréiert. Och wann dat als Hommage geduecht war, huet et sech fir mech e bëssen onglécklech ugespiert. Mat gréisstem Respekt vis-à-vis vun der Charge Mentale, huet et fir mech deen Ament onbewosst d’Iddi bestätegt, datt Fraen dee Chaos droen, amplaz eng Zukunft ze feieren, an där Verantwortung wierklech gedeelt gëtt.
Am Géigesaz dozou huet de Michael B. Jordan a senger Ried als beschte Schauspiller déi richteg Balance fonnt. Hien huet Schauspiller geéiert, déi virun him de Wee gebannt hunn — Sidney Poitier, Denzel Washington an anerer. E rouegen, mee staarke Reminder vum Fortschrëtt.
En emotionalen Hommage op der Bühn
Ee vun de bewegendste Momenter vum Owend war den Hommage vum Billy Crystal un de Rob an d’Jennifer Reiner.
De Crystal huet sech drun erënnert, datt de Rob Reiner eemol säi beschte Frënd an enger Serie gespillt huet, an hie gemengt hätt, si kéinten déi Rollen jo vläicht einfach fir ëmmer weiderspillen. De Sall huet gelaacht — mee et war och richteg Emotioun ze spieren.
Duerno huet den Hommage béid Reiner ervirgehuewen, fir hir Frëndlechkeet, hir Ënnerstëtzung an hiren Engagement fir Gläichberechtegung an d’Bestietnes fir jiddereen.
E Moment, wou Hollywood seng Visibilitéit net fir Glamour, mee fir Dankbarkeet benotzt huet.
De Silence, deen opfält
Trotz deene ville staarke Messagen ass nach eppes anescht opgefall. Vill Leit hunn näischt gesot.
Si hunn hir Merci gelies an d’Bühn verlooss.
An Zäiten wéi dësen fällt esou e Silence op.
Net all Ried muss politesch sinn — mee wann eng global Bühn wéi d’Oscaren do ass, fillen sech esou Momenter wéi verpasste Chancen un.
Déi gréisst Frustratioun: iwwerhaapt kënnen ze kucken
Ironescherweis hat déi gréisst Frustratioun vum Owend näischt mat der Zeremonie selwer ze dinn. Et war fir mech de Versuch, d’Oscaren vun Europa aus ze kucken.
Ech hunn et iwwer vill verschidde Weeër probéiert:
- Prime, Netflix, Disney+, HBO, YoutubeTV oder Apple TV+ haten et entweder net am Programm, oder et war geoblockéiert
- D’Schwäizer an Italienesch Televisiouns-sender SRF1 an RAI hunn et net ugewisen opwuel annoncéiert
- Just di Däitsch Sendung op ProSieben war disponibel — technesch méiglech, mee chaotesch
Déi däitsch Versioun war besonnesch ustrengend. D’Red-Carpet-Moderatioun war schrecklech peinlech, mat Moderatoren déi versicht hunn mat Celebrities ze schwätzen, déi einfach weidergaange sinn. A während der Zeremonie huet ProSieben ëmmer erëm op Reklammen oder op däitsch synchroniséiert Film-Trailer vun den Oscars gewiesselt, fir duerno erëm an d’Show zréckzesprangen. Heiansdo waren et genee déi Szenen, déi ee grad gesinn hat op Däitsch synchroniséiert, dann nees am Original. Fir een, dee verschidde Sprooche schwätzt, huet dat Ganzt zimlech onbehollef gewierkt.
Firwat kënne mir d’Oscaren net einfach kucken?
Am Joer 2026 ass et absurd, datt d’Oscaren nach ëmmer esou schwéier international ze kucke sinn.
De Super Bowl gëtt all Joer méi einfach accessibel. D’SAG-AFTRA Awards goufen weltwäit op Netflix gestreamt.
An trotzdem brauch een fir d’Oscaren nach ëmmer:
- national Sender
- geodeblockéiert Plattformen
- VPN-Tricken
- oder eng gutt Portioun Chance
D’Léisung wier dach eigentlech ganz einfach. D’Leit sollten op d’Websäit vun den Oscaren goe kënnen an eng symbolesch Tax bezuelen, fir d’Show weltwäit ze kucken. Millioune Leit géifen dat maachen.
Amplaz verstoppt d’Academy hirt gréissten Event nach ëmmer hannert veraltete Broadcast-Strukturen.
Eng Nuecht Hoffnung an enger chaotescher Welt
Trotz allen dëse Frustratiounen huet dëst Joer eng Saach kloer gemaach:
Vill Leit hu probéiert, eng Botschaft vun Hoffnung ze schécken.
- Iwwer Rieden iwwer a fir Kanner.
- Iwwer Opriff fir Fridden.
- Iwwer Humor.
- Iwwer Representatioun.
D’Welt ass aktuell chaotesch. Mee d’Zeremonie huet gewisen, datt Kënschtler nach ëmmer probéieren — heiansdo onbehollef, heiansdo couragéiert — d’Gespréich a Richtung vun enger besserer Welt ze dréinen.
A vläicht ass et genee dat, wat d’Oscaren eigentlech bedeiten.
Eng perséinlech Notiz
D’Oscaren ze kucken ass fir mech ëmmer eng komesch Mëschung aus Faszination a Frustratioun.
Faszination, well de Kino nach ëmmer d’Kraaft huet, Gespréicher iwwer Gesellschaft, Kultur an d’Welt, an där mir liewe wëllen, unzestoussen. Frustratioun, well d’Industrie heiansdo nach ëmmer zéckt, hir Dieren wierklech méi wäit opzemaachen — fir nei Stëmmen, nei Publiken oder einfach fir Leit ausserhalb vun den USA, déi d’Show mat grousser Hoffnung wëlle kucken.
Awer Momenter wéi déi vun dësem Joer erënneren mech drun, firwat ech ëmmer erëm aschalten. Wann Kënschtler éierlech iwwer Verantwortung, Representatioun oder Hoffnung schwätzen, gëtt de Kino méi wéi nëmmen Entertainment. Hie gëtt Deel vun der Diskussioun iwwer d’Welt, déi mir probéieren ze bauen, respektiv ze flécken.
An déi Diskussioun ass nach laang net eriwwer.
0 Comments