Ech hat ëmmer schonn e staarkt Gefill dofir, wat sech richteg ufillt… a wat net. Schonn als Kand ware Froe vu Gerechtegkeet a Fairness fir mech wichteg. Net op eng abstrakt Aart a Weis, mee am Alldag. An der Schoul, op der Uni, am Beruff an och privat hat ech dacks Schwieregkeeten einfach roueg ze bleiwen, wann een ongerecht behandelt gouf.
Dat huet mech net ëmmer beléift gemaach. Ech sinn och scho mol als „woke“ oder „nervend“ bezeechent ginn. Mee meeschtens huet et einfach geheescht, datt ech eppes gesot hunn, wann anerer léiwer sech rausgehalen hunn. Mat der Zäit ass dat net méi just eng Reaktioun gewiescht, mee bal e Muster ginn. Wann eng Grenz iwwerschratt gouf, hunn ech reagéiert. Net haart, net aggressiv, mee kloer genuch, fir datt een net konnt maachen, wéi wann näischt geschitt wier. Heiansdo hat dat Konsequenzen—besonnesch wann et ëm Leit a Positioune mat Muecht goung. Mee et huet mir erlaabt, mat mengem Gewëssen am Rengen ze bleiwen. An dat war mir wichteg.
Gläichzäiteg hunn ech awer och geléiert, datt et net ëmmer esou einfach ass, sech anzemëschen. Heiansdo kann et esouguer der Persoun, déi een ënnerstëtze wëllt, méi schueden.
Ech erënnere mech un eng Situatioun viru Joren, wou e Kolleeg sech géintiwwer enger Kolleegin net korrekt ausgedréckt huet. Ech hunn reagéiert, well et fir mech net akzeptabel war. Mee wéi ech spéider mat hir geschwat hunn, huet si mech gefrot, net méi wäit ze goen. Si hat Angscht, datt et hir Situatioun verschlechtere kéint. Ech hunn dat respektéiert—an ech mengen nach ëmmer, datt et richteg war. Mee et huet mech net lassgelooss. Well et weist: och wann een dat Richtegt maache wëll, ass et net ëmmer einfach.
Mat der Zäit hunn ech nach eppes aneschters observéiert. Wéi ech méi jonk war, hu mir vill iwwer d’Geschicht geléiert—iwwer Rassismus, Antisemitismus, Ausgrenzung an Haass. Et war kloer: dat sinn Themen, déi een net liichtfäerteg diskutéiert. Dat sinn Lektiounen, déi schwéier geléiert goufen. Awer iwwer déi lescht Joerzéngten hunn ech d’Gefill kritt, datt verschidde Grenze manner kloer gi sinn. Net well d’Leit sech op eemol geännert hunn, mee well verschidde Narrativer erëm méi präsent gi sinn.
An dobäi hunn vill Leit, déi normalerweis reflektéiert a nuancéiert sinn, sech zeréckgehalen. Si hunn „d’high Road“ gewielt—Konfrontatioun vermieden, Diskussiounen aus dem Wee gaangen. Ech verstinn dat. Ech hunn et och mol selwer sou gemaach.
Mee ech hunn mech gefrot: heescht dat net, datt een d’Feld deenen iwwerloosst, déi méi haart sinn?
Dat ass nach méi kloer ginn an der COVID-Zäit. Diskussioune si méi emotional, méi polariséiert a méi haart ginn. E puer hu probéiert ze erklären an ze differenzéieren. Anerer hu mat méi einfache Messagen geschafft—oft op Basis vun Angscht oder Mësstrauen. An dacks waren et déi haart Stëmmen, déi méi Leit erreecht hunn.
Haut gesinn ech och, datt sech auszedrécken nei Forme kritt huet. Eng jonk Generatioun benotzt Humor, Ironie a Kreativitéit, fir iwwer sérieux Themen ze schwätzen. Heiansdo iwwer Biller, heiansdo iwwer Produiten, heiansdo andeems si Begrëffer nei besetzen. Mee dat huet och Konsequenzen—Visibilitéit, Kritik, heiansdo esouguer Bedrohungen. Haut ass et vill méi sichtbar, sech ze positionéieren—an dat bréngt och Risiken mat sech.
Parallel dozou hunn ech mech méi mat Online-Kulturen a Narrativer beschäftegt, déi Afloss op jonk Leit hunn. Dat stellt Froen iwwer Respekt, Geschlechterrollen, Muecht a Gesellschaft—an doriwwer, wéi séier verschidde Musteren erëm opkommen, wann een net oppasst.
Gläichzäiteg war do och eng perséinlech Entwécklung. Ech sinn iwwer Joren op héijem Niveau gefuer—funktionéieren, weidermaachen, duerchhalen. Eng Haltung, déi vill kennen, besonnesch wann een geléiert huet, datt staark sinn heescht: einfach weider maachen. Mee iergendwann kënnt de Moment, wou dat seng Grenze weist.
An dee Moment bréngt een dozou, nozedenken—iwwer sech selwer, an iwwer dat, wat ee wëll investéieren. Ech hu gemierkt: ech hu weiderhin an eenzelne Situatioune reagéiert. Mee ech hat opgehalen, mech méi ëffentlech auszedrécken. Net well et manner wichteg gouf. Am Géigendeel. Mee well et méi einfach war, mech kleng ze halen. Dat ass awer nees am gaange sech bei mir z’änneren.
An heiansdo heescht dat net nëmmen ze schwätzen. Heiansdo heescht et och, kleng konkret Zeechen ze setzen—eng Taass bei Olivier Caffè ze kafen, e Migrantengöre Beanie unzedoen, en „Ich gender, und jetzt?“ Hoodie, oder esouguer e einfache Rainbow-Armband.
Eng Botschaft am Alldag matzedroen. Net haart, net aggressiv—mee sichtbar. An jo, dat ass op eng Aart och „Promotioun“. Mee et ass virun allem eng bewosst Entscheedung, wat an wien een ënnerstëtzt. Dat heescht net, déi haartst Stëmm ze sinn. Net op alles ze reagéieren. An och net, op alles eng Äntwert ze hunn. Mee et heescht, net méi automatesch roueg ze bleiwen. Op eng Manéier ass et e Retour.
Net zu eppes Neiem, mee zu eppes, wat ëmmer schonn do war—just anescht ausgedréckt haut. Ech erwaarden net, datt jidderee mat mir eens ass. Dat ass net de Punkt. De Punkt ass: Irgendwann ass näischt soen net méi neutral.
Egal ob een selwer schwätzt oder déi ënnerstëtzt, déi et maachen—vläicht geet et am Endeffekt just drëm, seng eege Stëmm ze fannen.
Wann dat dech uschwätzt, hei sinn e puer Creators an Initiativen, déi ech an dësem Artikel ernimmt hunn, an déi mech perséinlech uschwätzen:
0 Comments